معرفی سفیر یا نمایندگی
بخش سياسي

تاريخچه روابط سياسی ايران با ايتاليا
مناسبات فی‌مابين جمهوری اسلامی ايران و جمهوری ايتاليا از يک پشتوانه غنی تاريخی، فرهنگی و تمدنی برخوردار است که همين عامل در پيش‌برد روابط دوجانبه در همه اعصار بسيار حايز اهميت و مؤثر بوده است.
الف) روابط قبل از انقلاب اسلامی:
تاريخ روابط سياسی ايران و ايتاليا به دوران اشکانيان باز می‌گردد در آن هنگام ايران و رم دو قدرت بزرگ جهانی بودند که با سقوط امپراطوری رم و انقراض سلسله ساسانی، روابط دو کشور نيز برای مدتی دچار رکود شد ولی متعاقباً در دوران صفويه، مجدداً اوج گرفت.
پس از اعلام استقلال و وحدت ايتاليا، در سال 1862 قرارداد مودت و در سال 1873 موافقت‌نامه تجاری بين دو کشور منعقد شد و از سال 1886 نيز دو دولت اقدام به تأسيس سفارت دايمی در پايتخت‌های يک‌ديگر نمودند. در دوران جنگ جهانی دوم و پس از اشغال ايران توسط متفقين، روابط ايران با ايتاليا و ديگر کشورهای محور، به‌طورمقطعی قطع شد اما پس از پايان جنگ جهانی دوم مجدداً از سرگرفته شد. از سال 1353 شمسی کميسيون مشترک ايران و ايتاليا برای همکاری‌های اقتصادی آغاز به‌کار کرد.در 24 آذر ماه 1355 شمسی آقای جووانی لئونه رييس جمهور وقت ايتاليا در رأس يک هيأت عالی‌رتبه سياسی و اقتصادی به ايران سفر کرد.
تا پايان دهه پنجاه و استقرار نظام جمهوری اسلامی ايران، روابط دو کشور به‌ويژه در زمينه‌های اقتصادی از سطح خوبی برخوردار بود.

ب) روابط پس از انقلاب اسلامی:
هم‌زمان با پيروزی شکوه‌مند انقلاب اسلامی، افکار عمومی ايتاليا به‌خصوص گروه‌های چپ، راهپيمايی‌هايی در طرف‌داری از ايران ترتيب دادند اما با اوج‌گيری تنش در مناسبات ايران با امريکا، ايتاليا با امريکا هم‌آواز شد و در تحريم‌های اقتصادی غرب عليه ايران شرکت جست که همين عوامل تاحّدی موجب تيرگی روابط دو کشور به‌صورت دوره‌ای گرديد. با توجه به نياز متقابل به حفظ روابط اقتصادی و تجاری، طرفين سعی کرده‌اند به‌رغم وجود تحريم، قراردادهای گذشته خود را به اجرا درآورند. اگرچه ايتاليا در مجامع بين‌المللی با توجه به پيوند‌های اساسی‌اش با غرب در بسياری از مواقع به‌نفع جمهوری اسلامی ايران رای نداده است، ولی در مقام مقايسه با ديگر کشورها، به‌طورنسبی سعی کرده است مواضع خود را به‌شکلی توجيه نمايد و بانی مخالفت با جمهوری اسلامی ايران نباشد.
در جنگ تحميلی هشت ساله رژيم صدام بر عليه جمهوری اسلامی ايران، ايتاليا با وجودِ داشتن پروژه‌ها و طرح‌های مشترک و متعدد عمرانی با عراق و داشتن مبادلات گسترده تجاری با آن کشور، در مورد جنگ اعلام بی‌طرفی نمود و از هرگونه اظهارنظر صريح در اين رابطه خودداری کرد و موضع‌گيری‌های خود را در چارچوب جامعه اروپا نشان داد. اگرچه ايتاليا در رابطه با کاربرد سلاح‌های شيميايی توسط عراق در جنگ تحميلی، اين عمل جنايت‌کارانه را محکوم کرد ولی در ديگر موارد نقض مقررات بين‌المللی عليه ايران سکوت اختيارکرد.
با خاتمه جنگ تحميلی عراق بر عليه جمهوری اسلامی ايران و آغاز دوران سازندگی، کمپانی‌های ايتاليايی تلاش کردند جايگاه مناسبی را در پروژه‌های زيربنايی و ساختاری جمهوری اسلامی ايران به‌ويژه در زمينه‌های انرژی و فنی به‌خود اختصاص دهند. در اين دوران شاهد اوج‌گيری همکاری‌های تجاری و اقتصادی بين دو کشور بوده‌ايم. پس از طرح ايده گفت‌وگوی تمدن‌ها از سوی جمهوری اسلامی ايران، ايتاليا در زمره کشورهايی قرار گرفت که از ايده مذکور استقبال کرد اما اقدام ويژه‌ای حهت عملياتی‌ساختن آن به‌عمل نياورد.
ظرف چند سال اخير نيز روابط ديپلماتيک بين دو کشور همواره برقرار بوده و طرفين شرکای قابل‌اعتمادی برای يک‌ديگر به‌شمار رفته‌اند. مناسبات دوجانبه به‌رغم اتخاذ مواضع خصمانه از سوی غرب در قبال برنامه هسته‌ای صلح‌آميز جمهوری اسلامی ايران، در سطح مطلوبی قرار داشته و هيأت‌های عاليه‌رتبه‌ای در سطوح رياست جمهوری، معاون رييس جمهور و وزرای خارجه بين دو کشور تبادل شده است.
در مجموع از بدو تأسيس مناسبات ديپلماتيک بين دو کشور تاکنون بيش از 25 موافقت‌نامه، و يادداشت تفاهم همکاری در زمينه‌های مختلف سياسی، توريستی، فرهنگی، هنری، دانشگاهی، مبارزه با جرايم سازمان‌يافته و مواد مخدر، اقتصادی و تجاری بين دو کشور امضا شده و در حال اجراست. در طول اين مدت، ايران بيش از47 سفير و کاردار به ايتاليا اعزام کرده و دولت ايتاليا نيز تقريباً به همين تعداد سفير و نماينده عالی‌رتبۀ سياسی در ايران داشته است.

وزارت امورخارجه | رواديد الكترونيك | تماس با ما | ساعات كار اداري | نقشه سایت | جستجو | گالری تصاویر